کندوی عسل

دفتر شـــــــعرم چو کــــــندوی عسل
لارو.هـــــــایش شعرُ و جــــادوی غزل

هر دم این کــــــــندو به رویم وا شود
از درونش شــــــــهد تو پـــــــیدا شود

شهد و شیرینی نشــــــــانِ شــــعرِ من
به! چه شیرین سـت زبـــــــانِ فکرِمن

چون سرودم مثنوی را بی جـــــــــدل
جا گرفتـــــم در ســــرا ضرب الاجـل

بوسه با طــــــــــعم عسل در دَم زدی
جمــــــــــع زنبوران شعر بر هم زدی

وه! ببین غوغــــــــــــای غوغـا کرده ای
چون عســـــل در کـندویم جا کرده ای

با وجـــــودت حـــــمدُ و ذکرم انگبین
وصــــــف خود در کندوی شعرم ببین

چون" صبور" این کندو را آورد پدید
مدح شعرش شهدُ و ناب خواهد چشید

با احترام //صبور